Nabeschouwing

Het was weer geweldig. Omdat de eerste helft van deze reis vooral draaide om rode rotsen en de tweede helft om bergen, bomen en watervallen, leek het net of we heel erg lang op pad zijn geweest. En laten we eerlijk zijn, 4 weken is ook echt wel lang.

We hebben weer genoten van de nieuwe en bekende parken. We bezochten er dit jaar 6: Black Canyon of the Gunnison, Arches, Great Basin, Yosemite, SeKi en Death Valley. 2 waren nieuw en beide hebben ze ons op hun eigen manier verrast en zeker niet teleurgesteld.

De wandeling in Yosemite stond al langer op het verlanglijstje. Heel gaaf dat we die nu hebben gedaan. Ook de wandeling in Arches vonden we geweldig en natuurlijk SeKi. Vooral de Cedar Grove was prachtig.

Een eervolle vermelding voor het gebied rondom Esclante wat we nog nooit zo bezocht hadden. En ook Cathedral Gorge SP is een plaatje. 

We hebben 27 overnachtingen gehad, inclusief Van der Valk. De leukste waren die in Sedona en Lee Vining. De mooiste het Palazzo en die in Kernville. De minste in Tonopah. En dan niet omdat het hotel slecht was, maar vanwege de prijs. 

Het weer was geweldig. Op een buitje bovenop de Million Dollar Higway en Tioga Pass na, hebben we werkelijk prachtig weer gehad, veelal boven 35C.

We hebben ongeveer 5700 kilometer gereden en 250 kilometer gelopen. En we hebben van elke kilometer genoten! 

Na terugkomst was ik aan het klagen op het AllesAmerika forum over hoe lang ik moest wachten bij het telefoontje naar de klantenservice van KLM en hoe goed de service van het Palazzo was. 

Ik kreeg de tip om een claim in te dienen bij KLM omdat, en dat wist ik niet, de regels voor annuleren van een vlucht hetzelfde zijn als voor vertraging. Omdat onze vlucht zo kort van te voren is geannuleerd en omdat de nieuwe vertrektijd genoeg verschilde van de originele vertrektijd, hadden we recht op compensatie. 

En dat is stevige compensatie... na 1 mail kregen we bericht dat we inderdaad recht op compensatie hadden. We konden kiezen tussen compensatie in geld, € 600,- per persoon, of compensatie in de vorm van een voucher voor € 800,- per persoon. Omdat we de kans dat we binnen een jaar nieuwe tickets 'moeten' boeken als vrij groot inschatten 😅 gaan we voor de vouchers. Ook de telefoonkosten worden door KLM vergoedt, hiervoor heb ik alleen een screenshot van de duur van het gesprek en het SMSje van KPN met de tarieven in de US hoeven sturen. Ging toch om € 115,- dus best de moeite.

Al met al heeft KLM dit meer dan keurig opgelost en hebben wij de tickets voor voorjaar 2026 al geboekt, en nog tegoed over 💪😎

Dus wat ons betreft: Tot de volgende!

3 en 4 juli: Come fly with me

Snoozen, opstaan, dochen, de tassen nog eens wegen (ze zijn echt best te zwaar dus we proppen zoveel mogelijk zware dingen zoals al die nieuwe schoenen van gisteren zoveel mogelijk in de handbagage) en dan moet het maar... 

Bij het uitchecken vraag ik, in het kader van 'nee heb je en ja kun je krijgen', of ze iets kunnen met onze laatste nacht die we hadden geboekt zodat we nog wat aan onze laatste dag, vandaag, zouden hebben. Dit omdat onze vlucht eigenlijk pas om 20.45 uur zou vertrekken en we dan nog lekker naar het zwembad konden, konden douchen, etc.

De man achter de receptie vraagt wanneer ik dan wil uitchecken, en als ik aangeef 'nou, nu', en dit nog voor de standaard uitchecktijd is, wijzigt hij de uitcheckdatum van 4 naar 3 juli en dat scheelt zomaar $165!

We laten de koelbox achter in de parkeergarage en gaan dan naar het vliegveld. Onderweg taken we nog even, zowel brandstof als dollars want de koers is nu gunstig en die dollars gaan echt nog wel op.

De greeter bij Alamo geeft ons onze vooraf verwachte bon van $1625 (da's toch een koopje voor een Expedition voor 4 weken) en dan laten we deze auto achter na 3550 mijl/5680 veilige kilometers. 

In een minuut of 5 zijn we met de shuttlebus op het vliegveld. We printen de boardingpassen en met enige moeite ook de bagagelabels en zonder enige poespas krijgen de koffers allebei een 'heavy' label en gaan ze op de band. Gelukkig! Ook security gaat vlot, we treffen een man die er wel zin in heeft, en ondanks dat we pas rond 11.00 uur op het vliegveld waren zitten we om 11.30 met ons ontbijt voor onze neus.

We gaan mooi op tijd boarden en ook de push-off is op tijd. Maar dan taxiet het vliegtuig naar de Polderbaan in Nederland. We zijn letterlijk 25 minuten aan het taxiën. Later horen we dat er een runway change was, maar nu wordt onze overstap wel gelijk wat krap. 

Maar dan zit het mee want het is dan wel een mega bumpy ride, we halen tijd in, dokken aan bij gate A22 en het vliegtuig naar Amsterdam vertrekt vanaf gate A23. Als bonus zien we onze koffers het vliegtuig uitkomen. Als ze nu ook nog via dezelfde korte route bij ons volgende vliegtuig terecht komen (spoiler: ja!) zou het helemaal mooi zijn.

Het boarden van de vlucht naar Amsterdam is iets vertraagd dus we hebben zelfs nog tijd voor een sanitaire stop. Iets te laat vertrekken we, maar ook nu hebben we mazzel. Omdat we pas zo laat wisten dat dit onze vlucht ging worden, moesten we afwachten waar we konden zitten. De lay-out van het vliegtuig is 2-4-2. Alle tweetje waren natuurlijk vol. Maar er waren nog wel wat rijen waar nog 4 plaatsen vrij waren. We kozen echter een rij waar pas 1 stoel bezet was, in de hoop dat er een grotere kans zou zijn dat die vrij zou blijven dan met 2 stoelen. En dat is gelukt want er blijft een stoel leeg tussen mijn buurman en mij. Lekker.

De vlucht is lang en slapen lukt niet. Ach, dat geeft mij tijd om het dagboek bij te werken. Met nog ongeveer een uur te gaan krijgen we een ontbijt, een calzone met ei en feta. Was het 'diner' al echt wel lekker, ook dit was helemaal prima. We hebben wel slechtere ontbijtjes in het vliegtuig gehad!

Precies op tijd, om 10.12 uur, hebben we touchdown, maar ook nu weer de Polderbaan dus na 20 minuten staan we aan de gate. Blijkbaar heel centraal aangedokt want het is 3 minuten lopen naar de paspoortcontrole waar we gelijk door mogen lopen om als eerste in de verse rij door de poortjes te gaan, en we zijn ook heel dichtbij de bagageband die gewoon al draait. Hoe dan ook: om 10.45 uur staan we buiten en moeten we een kwartiertje wachten op de shuttlebus die ons weer naar de auto brengt. 

Binnen een uur na landen rijden we met de auto het parkeerterrein van Vendervelk af na een heerlijke vakantie! 

2 juli: Going to the chapel...

Alweer de laatste volle dag. Die vier weken waren lang maar zijn ook zo voorbij gevlogen. Voor vandaag hebben we een paar plannen, een ervan is uitslapen.

Ze hebben hier van die heerlijke bedden met krakend vers beddengoed. Dus dat uitslapen lukt prima. Als we eenmaal wakker zijn bellen we nog eens met thuis en dan onderweg. Eerst eten. Een Ihop dit keer. Jurgen ei en wafels (want waarom zou je pancakes eten bij Ihop) en ik eggs Benedict. Lekker.

Dan rijden we door naar Bliss. Toen we hier op 1 april waren zei Francee, toen ze hoorde dat we uit Nederland komen, dat ze zo gek is op stroepwaffels. Dus hebben we op Schiphol een authentiek lelijk blikje stroepwaffels gekocht en die gaan we nu even langs brengen. Ze vond dit echt enorm leuk en we hebben nog even staan kletsen over de dag. We moeten zeker nog even in de 'trouwzaal' gaan kijken, alhowel dit ons nu weinig zegt omdat het vandaag geen 1 april is. Maar wel leuk om te merken dat ze dit echt enorm kon waarderen. Weer in de auto bedenken we dat het stom is dat we geen foto hebben genomen samen met Francee, maar goed, dat moet dan maar een volgende keer.

Volgende stop is de Pawn Shop waar we voor onze vrienden nog even een memory coin mee moeten nemen. We weten precies wat we nodig hebben dus binnen 3 minuten staan we weer buiten.

En nu? Er is ook nog een outlet aan de zuidkant. Daar zij we nog nooit gewest. Nu dus wel! Ook hier doen we goede zaken en kopen we weer veel te veel. Columbia doet goede zaken en Adidas is een aantal schoenen armer. Dit wordt nog een uitdaging met inpakken morgen!

Als we terug zijn in het Palazzo is het alweer 18.00 uur en aangezien het zwembad om 19.00 uur sluit heeft dat geen zin meer. Nou ja, dan morgen, daar hebben we die extra dag tenslotte voor bedacht.

We halen de auto leeg en lopen met ons hele hebben en houden naar de kamer. We zoeken vast een en ander uit, frissen ons op en staan op het punt om naar de Cheesecake Factory te gaan als we een berichtje krijgen van KLM dat de vlucht van morgen geannuleerd is. Nou, dat is mooi KAK.

Maar nog kakker is dat we geen andere vlucht kunnen selecteren in de app - terwijl het mailtje hier wel naar verwijst - en dat we de klantenservice moeten bellen. Dat doen we dan maar, want er gaan morgen zoveel vluchten dat we echt wel ergens een stoel op kunnen krijgen. Dat is het probleem niet. Maar de eerste vluchten van KLM/Delta vertrekken rond 08.00 uur. En dan moeten we toch echt heel wat eerder op dan wanneer we 's middags vliegen dus dat willen we wel eerst weten.

Na 2 uur wachten (TWEE UUR!!!) krijg ik eindelijk iemand van de klantenservice aan de lijn. Gelukkig worden we gelijk goed geholpen. Er zijn morgen geen andere directe vluchten (dat hadden wij ook al gezien) maar we kunnen mee op de vlucht van 13.05 uur naar Salt Lake City. Dat is 1h20 vliegen en om 16.30 uur vliegen we dan door naar Schiphol. Beide uitgevoerd door Delta. Helemaal prima, zet ons er maar op. Ze regelt ook gelijk de teruggave van de betaalde stoelen in comfort zone voor ons, en als dat eenmaal geregeld is - Halleluja! - is het 21.45 uur en kunnen we niet meer naar de Cheesecake Factory want de keuken sluit om 22.00 uur. 

Nou, dan wordt het wederom Australie in plaats van Italie. Outback is namelijk een uur langer open en is bovendien minder ver lopen. En laten we eerlijk zijn: 2 x Alice Springs Chicken achter elkaar is zeker geen straf! Vanwege alle consternatie nemen we nog maar eens een cocktail en we proosten op onze nieuwe vlucht van morgen.

Rond 23.00 uur lopen we weer 'naar huis'. Nu dan eerst maar de koffers inpakken want daar hebben we morgen ochtend misschien niet genoeg tijd voor of zin in. De conclusie is dat het meeste wel past, maar dat het gewicht een uitdaging is... ach, net het echte leven 😅

1 juli: Viva Las Vegas

We laten de natuur nu echt achter ons en gaan weer naar de gekte van Las Vegas. Ook vanmorgen zijn we niet heel erg snel. We worden toch altijd wat minder fanatiek zo aan het einde van de vakantie. Maar he, niks meer dat nog moet!

Als we om 10.30 uur wegrijden is het alweer 105F. We stoppen in Pahrump voor een ontbijt bij Denny's en bellen even met vrienden vanwege een verzoekje om wat mee te nemen. Aan haar te zien is het in Nederland ook erg warm; wij zijn blij dat we in de airco zitten!

In Las Vegas rijden we eerst naar de outlets in North. Hier slagen we allebei goed met korte broeken, lange broeken, shirts, schoenen en zwemkleding. De aanbiedingen zijn best leuk en met een koerst van 0,85 is het aangenaam shoppen.

Het loopt tegen 17.00 uur als we aankomen bij het Palazzo. We krijgen een kamer op de 7e verdieping. Voor $80 per nacht extra kunnen we Strip View krijgen. Nou, laat dat maar zitten!

We willen in Las Vegas graag nog eten bij Outback en Cheesecake Factory en voor vanavond kiezen we voor de Outback. Jurgen neemt een steak met blooming petals, ik natuurlijk Alice Springs Chicken. Beide met een salade on the side en natuurlijk wat lekkers te drinken.

We lopen nog een stukje over de Strip naar het Belaggio, eerst even bij de conservatory kijken en dan naar de fonteinen. En dan zijn we vandaag zomaar weer 16.000 stappen verder.

30 juni: The heat is on

We zijn lui. Heel erg lui zelfs, maar het is hier ook een heerlijk plekje.

Het is al 10.30 uur als we wegrijden. Gelukkig hoeven we vandaag niet zo ver. De eindbestemming van vandaag is Death Valley. Toen we deze reis aan het plannen waren, hadden we deze dag eigenlijk 'over'. We zijn in maart/april al 4 nachten in Las Vegas geweest (oke, toen hadden we ook wel wat te doen, maar toch) en we vertrekken donderdag pas 's avonds naar huis. Dus we vonden nu 2 nachten Las Vegas wel voldoende. Maar tussen Kernville en Las Vegas ligt niet meer zo heel veel interessants, dus bedachten we dan via Death Valley te gaan. 

We ontbijten in het dorp bij een lokaal tentje. Eens iets anders want nu geen breakfast burrito maar een breakfast quesedilla. Echt heel erg lekker, maar wel een klein beetje heel veel.

Onderweg naar Death Valley gooien we de auto nog maar eens vol en we maken ook nog een stop bij de Walmart waar we nog wat goedkope kleding scoren. De bizar goedkope TV (65" voor $348) past helaas niet in de koffer en blijft achter.

Mooi op tijd zijn we bij the Oasis (Furnace Creek) en krijgen een cottage toegewezen. We weten toch echt zeker dat ze er in 2016 aan de buitenkant hetzelfde uitzagen maar we weten ook zeker dat we toen geen losse slaap- en woonkamer hadden. Nou ja, nu dus wel en het ziet er keurig uit.

Het is hier warm, 120F, 48,9C, dus tijd voor het zwembad. We laten 1 sleutelkaart in het huisje achter zodat de airco aan kan blijven want het koelt hier nog niet hard af.

Bij het zwembad is het nog rustig maar het is ook nog relatief vroeg omdat wij niks meer hebben bezocht in DV. Rond 19.00 vinden we het mooi geweest en gaan we eten. We lopen langs frontdesk want ondanks dat de airco op 74F staat en de hele middag heeft gedraaid is het nog steeds 84F binnen. Dat vinden we wat te warm. Er wordt ons beloofd dat een monteur er straks gelijk even naar kijkt. Mooi.

Eten doen we in de saloon waar het eigenlijk best gezellig is. Om de gezelligheid nog wat te vergroten nemen we allebei een cocktail. Verder een chili bowl voor Jurgen en Mac & Cheese voor mij en delen we nog een portie anders-dan-anders-nacho's. Het smaakt goed.

We halen een ijs (ijsje is hier echt niet de juiste term) en lopen terug naar de cottage. Daar blijkt de situatie precies hetzelfde als voor het eten dus we lopen weer terug naar frontdesk (en zien nog net een coyote weggejaagd worden) en daar wordt wat actiever opgetreden en krijgen we de sleutels van een andere cabin, gelukkig recht tegenover de onze. Hier is een het een stuk aangenamer en in 5 minuten zijn we verhuisd en kunnen we heerlijk afkoelen!

29 juni: Gold

We laten de grote bomen weer achter ons. Na een wederom heerlijk ontbijt in het restaurant gaan we naar de 'bewoonde' wereld.

De trial of the 100 Giants stond nog op de planning, alleen al vanwege de naam, maar we hebben er geen zin in. En dat is het grote voordeel van vakantie: dan doen we het dus niet.

De 3 dagen in Seki zijn best stoffig geweest, dus we besluiten gewoon naar Kernville te gaan en daar een wasje te doen. De route naar Kernville is erg mooi. Eerst door het gouden landschap van Californie, daarna een heel bochtig stuk in een soort canyon achtig gebied langs de rivier en uiteindelijk helemaal om Lake Isabella heen.

In de plaatselijke laundromat hebben we een bijzonder gesprek met een minstens zo bijzondere (en da's in dit geval niet perse positief) local. Zo'n laundry is toch altijd een hele belevenis.

We zijn op tijd bij de lodge en dit is er weer een in de superleuke categorie. We worden heel vriendelijk ontvangen bij de Whispering Pines Lodge en krijgen een grote kamer met een nog grotere badkamer en een (wederom groot) balkom met uitzicht op de Kern River. Er zijn hier maar 12 kamers en als de onze representatief is, is alles met veel zorg ingericht. En misschien nog wel het beste: er is een zwembad!

Dat hadden we even gemist en is nu heel erg welkom, het is een graad of 38C.

Ook Kernville blijkt te beschikken over een lokale brouwerij en die zit op 300 meter afstand dus dat gaan we lopen. De blue cheese fries zijn echt heerlijk. Het bier en de wijn ook dus maar goed dat we lopend zijn. We genieten nog een tijdje van de temperaturen op het balkon voor dat we gaan slapen.

28 juni: 'k Zag twee beren...

Vandaag gaan we de Generals Highway op, bomen kijken. Maar eerst ontbijten. Ook dat is helemaal prima hier bij het restaurant en we krijgen ieder een behoorlijke portie. We eten lekker buiten met uitzicht op de meadows en daarna aan we op weg. Omdat we in de hut geen stroom hebben, gaat in de auto alles even op de lader.

We doen een rondje bij Big Stump. Vroeger werden Sequoia's nog wel eens omgezaagd. Er kwam namelijk zo lekker veel hout van zo'n grote boom. Maar de Mark Twain boom trof wel het slechtste lot; het museum voor National HIstory in New York wilde graag een 'plak', dus die boom moest ook om. 

Afijn, die stronken staan hier nog en zijn echt gigantisch. Helaas mogen we de loop niet afmaken omdat er firefighters bezig zijn in het bos dus dan maar dezelfde weg terug.

Hierna gaan we naar de Generals Sherman Tree. Niet voor die boom, maar omdat we hier een wandeling willen maken. Onderweg stoppen we nog bij Lodgepole (wat is het hier druk!) waar we een lekkere wrap eten en we kopen wat souvenirs en ik zowaar een hoodie. Dan rijden we door.

Sherman is hier erg populair, het is vrij druk, maar gelukkig stop hier ook ongeveer 95% van de mensen met de wandeling. Zodra we wat verder de Congress Trail oplopen wordt het eens tuk rustiger. We zien een aantal mule deer staan en er schieten natuurlijk overal eekhoorns weg. En laten we vooral de gigantische sequoia's niet vergeten!

Als we de loop naar Crescent Meadows oplopen is het maar goed dat het rustig is. Ik ben zo gefocussed op een tegemoetkomend hert dat ik (letterlijk) op de grond stuiter. Het gaat echt beste har. M'n knie goed open - kleuterknie 😆 - m'n elleboog kapot en stiekem doet het best even zeer. We poetsen me zo goed mogelijk schoon en gaan daarna weer verder. 

Een ouder echtpaar komt ons achterop lopen (gelukkig sta ik dan weer overeind haha) en we bespreken even de route met hen en gaan dan verder. Vervolgens missen we zelf heel slim de juiste afslag. Een snelle check op AllTrails leert dat we ook door kunnen lopen en dan via een afslag door Bears Bathtub weer op het rechte pad (...) terecht komen. 

En hier blijkt de uitdrukking 'een geluk bij een ongeluk' toch weer waar, want terwijl wij dus verkeerd lopen en Bears Bathtub passeren, snappen we waarom dit stukje zo heet. Want ondanks dat hij(zij?) niet zit te badderen, zit er wel degelijk een beer in de meadow! Hehe, eindelijk! Hoe gaaf!

We staan met z'n tweetjes op zo'n 30 meter heel stilletjes te kijken. En de beer kijkt naar ons en gaat vervolgens verder met beer-zijn. Dat maakt de hele wandeling van vandaag, inclusief de kleuterknie, weer helemaal goed!

Na ruim 8 kilometers zijn we weer bij de auto en rijden we terug naar de Grant Grove. Eerst douchen en zitten en dan eten. We hebben geen zin in zwaar eten dus we kiezen allebei een heerlijke salade. Yosemite kan nog wat leren van de kwaliteit van het eten in SeKi hoor!

's Avonds koelt het weer stevig af maar dat is niet erg want dan slapen we lekker.