Vanwege die shuttle staat de wekker vroeg... om 05.30, maar ik 'mag' gelukkig snoozen tot 05.45 uur. Jemig. Nu ben ik niet bepaald een ochtendmens, en ook vandaag valt het niet mee, maar het is voor een goed doel dus snel wakker worden onder de douche.
De shuttlebus zit behoorlijk vol, er zijn dus meer mensen zo gek als wij om zo vroeg op te staan. Op Schiphol is het helemaal niet zo druk, of in ieder geval zijn wij binnen no-time door alle plichtplegingen heen. We geven de koffers af, zijn heel snel door security en de paspoortcontrole, en dan hebben we nog (ruim) de tijd om te ontbijten. We trappen de vakantie af met Egg McMuffins. Zoals altijd lekker en een prima bodem voor de lange dag van vandaag.
We vertrekken van een gate ergens wijd-weg-in-een-hoekje, en we verwachten dat we met de bus naar het vliegtuig zullen gaan. En dat blijkt inderdaad zo te zijn. Maar: het vliegtuig is nog niet helemaal klaar voor de passagiers, dus terwijl er al een bus bij het vliegtuig staat, en de volgende bij ons voor de deur, staan we daar nog zeker een kwartier te wachten voor we de bus in mogen. Wel binnen gelukkig want het regent dat het giet. Er trekt even een buitje over zeg maar. Ondanks dat wij vanuit de bus zo ongeveer gelijk de trap op mogen zijn we echt nog behoorlijk nat.
We installeren ons in onze stoelen en hebben heerlijk de ruimte. Weet je nog die dure tickets? Dat kwam ook omdat we Economy Plus zitten (of hoe heet dat bij KLM) en het verschil in beenruimte is wel echt lekker. Het vliegtuig heeft als lay-out 3-3-3, en dan kiezen wij vaak de middelste rij. Die uitzichten hebben we wel gezien, het raampje is 3 kwart van de tijd toch dicht of verduisterd, en zo heb je geen last van je buren.
We zijn uiteindelijk door het gedoe met de bussen een half uur te laat vertrokken, maar volgens de piloot halen we dat door onze 'zeer korte vliegtijd van slechts 10h15' weer in. Het is maar wat je kort noemt. Mijn buurman zit onophoudelijk te bewegen met zijn been. Zo snel op en neer wippen zeg maar. Heel irritant. Maar goed, misschien was hij wel heel zenuwachtig. En het blijkt dat het toch ergens ook rustgevend werkt, want nog voor de veiligheidsvideo wordt getoond ben ik al in slaap gevallen! Dat is wel echt een unicum. Zo verlopen de eerste uren vrij snel. We eten wat en elke keer als ik mijn ogen weer open doe is het alweer een uur later. Dat gaat lekker zo.
De verzorging is prima. In plaats van de sandwich met vegetarische curry is het nu met vegetarische eisalade en die smaakt net zo goed. Nu en dan halen we nog wat in de galley en dan zijn we er ineens al en volgens planning zitten we om 11.50 uur aan de slurf. Inderdaad keurig ingehaald.
We moeten een stukje via roltrappen en loopbanden en ondertussen meld ik ons aan via de MPC (Mobile Pasport Control), en via een lege rij - is het strikt genomen een rij als er niemand staat?- treffen we een zeer vriendelijke HLS officer. Hij vraagt ons nog wel even waarom we zo snel weer terug zijn maar hij heeft genoeg mensenkennis (en wij zien er uiteraard bijzonder betrouwbaar uit) om juist in te schatten dat we niks kwaads in de zin hebben en ons doorlaat.
Ik had ergens gelezen dat het een end lopen was vanaf de TBIT (Tom Bradly International Terminal) naar Terminal 3 vanwaar onze vlucht naar Phoenix vertrekt, maar dat is echt onzin want het is nog geen 5 minuten lopen.
Wel moeten we hier even aansluiten bij securtity en de rij van een half uur geeft ons de tijd om even gezellig te WhatsApp bellen met het thuisfront. Zijn zij ook weer op de hoogte en kunnen we nog wat herinneringen ophalen aan LA 2022 😉
We halen nog wat te drinken bij de Starbucks en dan hier ook nog even wachten op de volgende vlucht. Ook hier wat achteraf; er is hier een soort verzamel gate waar allerlei kleine vliegtuigjes vertrekken naar bestemmingen op 1/1,5 uur vanaf LA: SF, Reno, San Diego en Phoenix. We raken wat aan de praat met een ouder echtpaar dat naast ons zit te wachten en het blijkt dat ze in het kleine vliegtuigje (2-2) naast ons zitten. We kletsen dus nog even wat door over hun vakantie, zij hebben een riviercruise over de Rijn gedaan. Dat maakt dat de vlucht van 50 minuten letterlijk voorbij vliegt.
In Phoenix gaat het snel. Hier hoeven we alleen de koffers van de band te halen en dan naar Alamo. Dat gaat snel, de koffers, en bij Alamo staat er niemand voor ons. We lopen naar de garage en kunnen kiezen tussen een Expedition en een Wagoneer. De Ford heeft een open dak dus dan is de keuze voor ons niet moeilijk. Beide auto's zijn van 2024, dus dat maakt geen verschil. Meer dan genoeg ruimte om van een eindje de koffers in de bak te gooien en via de Walmart (koelbox, nieuwe fohn, stoeltjes, water en tissues, kunnen we de rest morgen bij de Safeway halen) rijden we naar het hotel.
Dat is meer dan prima en doet denken aan het fancy hotel vorig jaar in Seattle; ook nu hebben we een ruime suite dus lekker ruimte om alle rommel te re-organiseren. Maar eerst: Eten! Nu eens niet bij de Olive Garden of Cheesecake Factory dus we kiezen een lokaal restaurant in Scottsdale van de lijst die we bij het inchecken kregen. Het wordt Cold Beers & Cheeseburgers. Ik heb heerlijke Mac & Cheese met gerookte kip en blue cheese crumbles. Juren neemt (alweer) een burger. We zijn moe, maar proberen het moment om te gaan slapen zo lang mogelijk uit te stellen door nog even te gaan zwemmen. Het is om 20.00 uur tenslotte nog 38 graden! Het helpt heel even maar om 21.00 uur is de koek op en gaat het licht uit.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten