Vandaag de eerste reisdag van de vakantie, we laten de mooie omgeving van Sedona weer achter ons en gaan naar Farmington, New Mexico.
We zijn wederom op tijd wakker en dat is mooi want we moeten alles inpakken en het is wonderlijk hoeveel zooi wij kunnen maken als we een paar dagen op 1 plek blijven!
Net rond 08.00 uur zitten we in de auto. Even tanken in het dorp, we kiezen precies de enige pomp in de wijde omgeving die geen ijs verkoopt, en als we het traditionele reisontbijt bij de Mac hebben gehaald kunnen we op weg. Via de prachtige 89A verlaten we de rode rotsen en rijden we naar het Noorden. Langzaam aan verdwijnen de rode rotsen en wordt het landschap droger en dorder.
Deze route voert letterlijk door Petrified Forest NP (en dus over de route 66) dus daar maken we een stop bij het visitor center.
Daar blijkt dat een goede voorbereiding het halve werk is, want de beoogde wandeling bij Blue Mesa ligt in het zuidelijke deel van het park en daar zijn we nu niet, dat is zo'n 45 minuten enkele reis. Het voordeel van vakantie is dat alles mag en niks moet, dus dan doen we het niet. We hebben dit deel tenslotte in 2018 al gezien.
Verder maar weer tot we op zeker moment de gigantische mittens?/buttes?/gewoon rotsformaties? zien in de buurt van Farmington waarvan er dan maar 1 bekend is en een naam heeft. Dat is ons dan weer een raadsel want ze zien er allemaal even imposant uit zoals ze oprijzen uit het niks.
Op een koele kamer met een heerlijk groot bed (dat was het enige nadeel van het huisje in Sedona, dat was een queen) komen we even bij van de toch wel lange en vooral warme reisdag. Qua temperatuur hadden we heerlijk naar het zwembad gekund, maar dat blijkt hier een binnenbad en als dat niet 'hoeft' doen we dat liever niet.
We eten bij Olive Garden, het gebruikelijke recept. Dat betekent dat ik mijn eigen past samenstel met 4 kazensaus, angel hair spaghetti en gegrilde kip met vooraf de gnocchi-kippensoep. En Jur de salade en pasta met kip en garnalen in Alfredo saus. Alles natuurlijk voorzien van een prettige hoeveelheid kaas. En laten we de garlic breads niet vergeten!
De serveerster lijkt ons geheel on-Amerikaans telkens te vergeten. Dat merkt ze aan haar fooi.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten