12 juni: Whish you were here

De hele reden voor deze stop in Farmington is dat ik graag naar de King of Wings in Bisti Badlands wilde. Dus na het ontbijt, wat zoals altijd in een Best Western helemaal prima is, gaan we op weg. 

Waar ik even niet bij had nagedacht is dat de Bisti Badlands ten Zuiden van Farmington liggen en we dus 45 minuten enkele reis moeten rijden. Nou ja, we zijn er nu toch dus via Alltrails navigeren we naar het beginpunt van de trail. Er lopen vanaf Farmington 2 wegen naar het zuiden, en tussen die (verharde) wegen liggen een heleboel onverharde wegeen. Sommigen hebben en wegnummer, anderen niet. En je hebt hier uiteraard geen enkel bereik voor live navigatie via Google Maps. 

We volgen keurig de route, slaan ook op de juiste weg af, maar als Alltrails zegt dat we er zouden moeten zijn, is er helemaal niks. Gewoon een zandweg met aan weerskanten zover je kunt kijken dorre graslandschappen. Geen bordje, geen parkeerplaats, gewoon niks.

Hmm. Dat hadden we niet gepland. Maar dit is ook niet echt een geschikt gebied om zomaar wat in het rond te gaan rijden. En er is ook niemand in de wijde omtrek waar we wat aan kunnen vragen. We besluiten dan maar deze weg af te rijden; het lijkt erop dat we dan op de andere verharde weg komen. Dat duurt overigens nog ruim 20 minuten.

Voor de vorm hieronder een plaatje van internet van de King of Wings... weten we tenminste wat we gemist hebben 😅

Als we, toch wel enigszins opgelucht, de 'normale' weg weer oprijden en naar Farmington rijden zien we een eind verder hier wel een bord staan dat aangeeft dat we hier naar de Bisti Badlands kunnen. Maar we moeten nog wel een eind rijden vandaag, hebben al behoorlijk wat tijd verspild met deze verkeerde omweg, en we besluiten dan maar door te rijden. Moeten we toch nog eens terug naar New Mexico!

Volgende stop is Durango. Daar zijn we met een uurtje en dat is precies mooi om even te stoppen en wat rond te lopen. We hebben hier eerder overnacht, en wisten nog dat het een leuk plekje was wat een beetje doet denken aan Estes Park. We lopen wat rond, kopen natuurlijk een Christmas ornament en Jur een t-shirt, en dan gaan we verder.

Ons eindpunt van vandaag is Montrose, en we rijden over de prachtige Million Dollar Highway. Deze route voert dwars door de Rockies. Op deze hoogte (ruim 3000 meter) wordt het steeds kouder en het weer betrekt ook wat zodat we op zeker moment wat regen hebben, maar dat is maar van korte duur. Zo'n beetje op de top moeten we even wachten voor wegwerkzaamheden en na een kwartiertje wachten mogen we achter de pilot car aan rijden. 

Als we de afdaling inzetten naar Ouray is het al snel weer helemaal droog. Hierna is het niet meer zo ver naar ons tinyhouse op het Cedar Creek resort in Montrose. Dat ziet er leuk uit en we installeren ons lekker op de back porch met wat te drinken en een boek.

We hebben het eerst niet zo in de gaten maar er blijkt toch wel heel veel wespenactiviteit te zitten hier. Nadere inspectie leert dat er een stuk of 6 mini wespennestjes zitten, precies onder de reling van de porch. We verkassen dus snel naar de porch aan de voorkant waar we weliswaar wat minder 'gezellig' zitten maar wel zonder ongewenst gezelschap.

Ik bel even met Megan van het resort. Ze vindt het allemaal heel vervelend maar omdat het 'after hours' is, heeft ze niemand beschikbaar om er wat aan te doen. Lekker makkelijk en waarom heb je dan zo'n nummer?

Nou ja, wij gaan eten. Dat doen we in de lokale brouwerij met een nogal hysterische inrichting van kunstgras, heel veel bordjes en frutsels. 

We delen een gigantische portie loaded nacho's en een gefrituurde wrap, beiden erg lekker. Jur neemt natuurlijk een flight.

We zitten 's avonds nog een tijd buiten, wel op de front porch uiteraard!