Alweer een D-day, maar nu een die al een half jaar geleden geregeld is. Vandaag staat de Panorama Trail op het programma. De bus die ons hiervoor naar boven brengt naar Glacier POint is maanden geleden al gereserveerd. En die bus vertrekt om 08.30 uur vanaf de lodge. Een half uur vooraf moet je je tickets ophalen en omdat je ergens anders weer naar beneden komt, wordt geadviseerd de shuttlebus vanaf Curry Village naar de Lodge te nemen. Die rijdt vanaf 07.00 uur iedere 12-20 minuten (lijkt wel de NS, ook zo lekker nauwkeurig) dus willen we om 07.00 uur bij de bushalte staan. Dus om 06.00 uur staat de wekker.
Ehm... dit was toch vakantie? 😅
Bepakt en bezakt (drinken, eten, stokken, petten, zonnebrand) staan we om 06.50 uur bij de bushalte. Langzaamaan komen er meer mensen. Maar geen bus. Die kwam pas om 07.50 uur!!! Gelukkig waren er meer mensen zoals wij in de bus en nam de buschauffeur contact op met de lodge om te laten wetwn dat ze 10 mensen voor de Glacier Point Tour aan boord heeft, want we waren pas om 08.20 uur bij de lodge. OMG! Arme Jurgen want nu heeft hij geen tijd meer om koffie te halen en in CV waren we eerst te vroeg en daarna durfden we het niet aan om terug te lopen en wellicht de bus te missen. Nou ja, dan misschien boven.
Klokslag 08.30 uur rijden we naar boven en omdat dit eigenlijk een tour-guided-tour is, is de buschauffeur dus ook gids. HIj vertelt heel rustig - gelukkig maar want het is nog vroeg - maar wel interessant over Yosemite. Ook wijst hij op de nog zeer goed zichtbare gevolgen van de Henderson Fire in 2018 en legt hij het verschil uit tussen de verschillende soorten branden en waarom nu juist deze zo verwoestend was. Het verschil blijkt te zitten tussen branden die in principe op de grond woeden waarbij de toppen de zaadjes uit de dennenappels laten vallen en zo nieuwe bomen kunnen groeien, en een brand als de Henderson Fire waarbij het vuur in de boomtoppen woedt en zodoende de dennenappels verbranden voordat er zaadjes afgegeven kunnen worden.
Precies een uur na vertrek zijn we boven, en als we weer met de bus naar beneden gaan, moeten we om 11.30 uur bij de bus zijn. Anders mag je lopen maar dat waren wij toch al van plan. De afstand tot de vallei is ongeveer 14 kilometer met 1000 hoogtemeters om te dalen en ergens tussendoor nog een keer 350 meter stijgen. We maken ons klaar voor vertrek, wederom groot verdriet bij Jurgen want wederom geen koffie... de nood is hoog want er wordt zelfs Pepsi aangeschaft. Maar iedereen is van slag want ik neem zelfs een banaan. Dat mag in de krant.
Wij vertrekken, net zoals de bus, om 11.30 uur en gaan op pad. Het is werkelijk een prachtige wandeling. Het is hier ook zo mooi, de uitzichten zijn ongekend. Bij vertrek uitzicht op de Half Dome en de vallei.
Al snel komen de Illouette falls in beeld, die kun je niet zien vanaf Glacier Point of vanuit de vallei. Eenmaal tot daar afgedaald, de waterval produceert een donderend geraas zo vroeg in het seizoen, begint een lange, lange klim naar de Nevada Falls. Op een gegeven moment, nog voor de Illoutte Falls, maak ik een foto van het uitzicht en heb zowel de Nevada als de Vernal falls op de foto. Dan zie je pas goed wat een afstand je eigenlijk aflegt.
De klim naar Nevada Falls is nergens echt steil, maar wel gewoon lang. Als we ook deze horde hebben genomen zijn we zo ongeveer op de helft. En wel toe aan een pauze. Hier kun je heerlijk zitten, dat doen ook wel meer mensen, en we eten en drinken wat en genieten van de omgeving. Op dit pad loop je niet alleen, maar tot nu toe is het ook zeker niet te druk.
De pauze was maar goed ook want de afdaling is best pittig. Niet perse om het afdalen maar een soort Via Appia maar dan als afdaling. Langs de waterval, ongelijke stenen, 'treden', warm, kortom: het is maar goed dat het hier zo mooi is! En wat komt er een ongekend geweld van die waterval af. Na een uur ofzo bereiken we de bovenkant van de Vernal Falls. Die lijkt wel nog krachtiger dan de Nevada. De laatste waterval van de wandeling, maar dat betekent zeker niet dat we er bijna zijn. Ook hier rusten we nog maar eens een tijdje want het is toch wel vermoeiend, de hele tijd zo dalen.
Dachten we dat het pad lans de Nevada Falls lastig was, dan hadden we buiten de Mist Trail gerekend... het wordt ook bijzonder goed duidelijk waarom de Mist Trail Mist Trail heet. Geen twijfel over mogelijk. Maar die spray is met dit weer eigenlijk wel heel lekker. Maar het zorgt ook voor spekgladde treden die bestaan uit ongelijke stenen waarlangs we af moeten dalen. Ik denk serieus dat klimmen hier minder lastig is. Het is echt spekglad dus oppassen geblazen. Voor ons glijdt een vrouw een stukje uit. Niks ergs, maar daarna gaat het wel heel erg traag dus halen we haar toch maar in.
Volgende halte is de brug. We weten dat het nu niet meer ver is, maar dit is nog wel een steil stuk. Met terugwerkende kracht zijn we blij dat we in 2016 na de brug niet verder omhoog zijn gelopen 😅
Het is rond 16.00 uur als we bij de bushalte van Happy Ilses in de vallei staan. En dan zul je altijd zien: die bus komt direct en brengt ons in 10 minuten naar Curry Village.
Volgens AllTrails hebben we 3,5 uur gelopen. Als dat zo is, hebben we alles bij elkaar een uur gerust.
Hoe dan ook, moe maar voldaan (en ook een beetje bang voor de spierpijn die morgen wel zal komen) zitten we even bij de tent voor het zaligste moment van de dag: schoenen uit en slippers aan!
We zitten niet al te lang want we hebben HONGER! Dit keer bij Meadow Grill want daar staat niet zo'n achterlijk lange rij. We zitten nog een tijdje gezellig te kletsen met een Amerikaans stel met 3 jonge kinderen terwijl we op het eten wachten en als het eten op is gaan we terug naar de tent.
